یک لحظه به احتمال حضورمان در این دنیا بیندیشیم. ۱۳/۷ میلیارد سال پیش ، از دل خلاء یا هیچ کوانتمی ، جهان ما با ده به توان هشتاد اتم و در بین ده به توان پانصد جهان موازی ، بین سمصد میلیارد کهکشان ، کهکشان راه شیری ما ، بین یکصد میلیارد ستاره موجود در کهکشان راه شری ، ستاره خورشید و سیارات اطراف آن از جمله زمین ، بین میلیارد ها گونه جاندار روی زمین ، انسان ها و بین میلیارد ها انسان ، پدر و مادر من و شما بین میلیارد ها ثانیه به طور تصادفی یا هدفمند در یک لحظه با آمیزش سلول های جنسی خود سلول لقاح یافته ای به نام من و شما را با سه میلیارد جفت باز آلی به نام ژنوم انسانی ساختند و این سلول تخم با چهل و هفت بار تقسیم دوتایی خود را به صد تریلیون سلول به هم پیوسته و پیچیده در قالب یک موجود انسانی مبدل ساخته تا من و شما هر کدام با هفت اکتیلیون اتم پس از نه ماه به این دنیا رهنمون شویم.
چه موجود خوشبخت و خوش شانسی بوده ایم . حالا به خودتان که حضورتان در این دنیا با این احتمال وحشتناک کم و درحد معجزه صورت گرفته است در مقابل آینده خیره شوید، چه می بینید ؟ …………… ما همه همان یک ها هستیم.